சர்வே ஜனா சுகினோ பவந்து.....

சுனிதா சாமி யமுனா சாமி

2010-12-23T06:02:00.000-08:00

என் ஸ்கூல் friends சுனிதாவும் யமுனாவும். அவங்க எப்படி எங்களுக்கு சாமி ஆனாங்கங்கறது தான் இந்த கதை.

நான் எட்டாப்பு படிக்கும்போது (அட சத்தியமா படிச்சேங்க, நம்புங்க!) எங்க பள்ளிகோடத்துல மெர்சி மிஸ் மெர்சி மிஸ் னு ( ரெண்டு பேர் இல்லீங்க ஒருத்தர் தான்) ஒரு கணக்கு டீச்சர் இருந்தாங்க. ரொம்ப நல்லவங்க. (சத்தியமா தாங்க). என்ன, கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட். பொம்பள பசங்க பாய்ஸ் கூட பேசக்கூடாது, ஸ்கூலுக்கு வெளிய நின்னு அரட்டை அடிக்க கூடாதுன்னு சின்ன சின்ன விஷயம்லாம் எதிர் பார்ப்பாங்க. எங்க கிளாசுக்கு அப்போ அவங்க கணக்கு எடுக்கல.

அந்த காலத்துல எல்லாம் நாங்க ரொம்ப நல்ல பசங்க (உஷ்... யாரங்க சிரிக்கறது?) அப்டியாப்பட்ட நேரத்துல, ஒரு நாள் ஸ்கூலுக்கு வெளிய நானும் என் பிரெண்ட் சுனிதாவும் யமுனாவும் நின்னு பேசிக்கிட்டிருந்தோம். ஏதோ அறியாத வயசு, கொஞ்சம் சத்தமா சிரிச்சு பேசிட்டிருந்தோம். அப்போ திடீர்னு இந்த ரெண்டு பய புள்ளைகளும் அமைதி ஆயிடுசுக. இதுல இருக்க வில்லங்கம் தெரியாத நானு, செரி அவுகளுக்கு தானே சிரிப்பு நின்னு போச்சு, நமக்கு இன்னும் வருதுல்லன்னு continue பண்ணேன். அடுத்த நாள் ஸ்கூலுக்கு போனா, மெர்சி மிஸ் கூப்டனுப்பினாகன்னு தாக்கல் வந்துச்சு. நமக்கு தான் building strong basement weak ஆச்சே. ஒதரிகிட்டே ஒரு மாதிரி போய் நின்னேன். உடனே மிஸ் என்ன பார்த்து, "இப்படி தான் ரோட்ல நின்னு சிரிக்கறதா? பொம்பள புள்ளைக்கு அடக்கம் வேணாம். சுனிதா சாமி யமுனா சாமின்னு" திட்டினாங்க. அப்போ தான் எனக்கு புரிஞ்சுது இந்த பய புள்ளைக என்ன மட்டும் மாட்டிவிட்டுட்டு அதுக ரெண்டும் s ஆயிடுசுகன்னு. இதென்னடா வம்பா போச்சு, ரோட்ல நின்னு சிரிக்கலன்னா அவங்க சாமி ஆயிடுவாங்களா? மிஸ்ஸுக்கு தான் சுனிதா மேலயும் யமுனா மேலயும் என்ன நல்ல மதிப்பு. நாம தான் சாமியாகர வாய்ப்ப எழந்துட்டோம் னு ஒரு வருத்தமா போச்சு. இப்படியா யோசிச்சுக்கிட்டு நான் பேந்த பேந்த நிக்கவும், மிஸ் "சரி போ. இனிமே இப்படி பண்ணாதேன்னு" அனுப்பி விட்டுட்டாக. (என்ன punishment கெடைச்துன்னு ஆவலா படிச்சுக்கிட்டு இருந்தவங்களுக்கெல்லாம் - பல்பு)

ஆனாலும், எனக்கு அவங்க ரெண்டு பெரும் சாமியானதும் நான் ஆகாததும் கொஞ்சம் வருத்தம் தான். கிளாசுக்கு வந்து இத மத்த பசங்க கிட்ட சொன்னதும் எல்லாரும் கொஞ்ச நேரம் முழிச்சுட்டு (ஏதோ நான் மட்டும் தான் முழிச்சேன்னு நீங்க நெனைச்சுட கூடாது இல்ல) அப்புறம் யாரோ ஒரு அறிவு ஜீவி (யாருன்னு ஞாபகம் இல்ல) சொல்லிச்சு அது "சுனிதா சாமி யமுனா சாமி" இல்ல. அது "சுனிதா saw me யமுனா saw me" னு. அப்புறம் தான் எனக்கு போன உசுரே திரும்பி வந்துச்சு. இப்டி தான் என் friends சுனிதாவும் யமுனாவும் எங்களுக்கு சாமி ஆனாங்க.

டிஸ்கி: இது நடந்து ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு, நான் பத்தாப்பு படிக்கும் போது இதே மிஸ் எங்களுக்கு கணக்கு டீச்சர். அப்போ நான் தான் அவங்க favourite ஸ்டுடென்ட். (அட..யாரங்க விழுது விழுந்து சிரிக்கறது. பார்த்து அடி கிடி படப்போகுது. சொன்னா நம்பனும். இப்டி சந்தேகம்லாம் படப்பிடாது. ) கண்டிப்பா இத உண்மையான்னு தெரிஞ்சே ஆகணும்னு நெனைக்கறவங்க, என் friend MSK கிட்ட கேளுங்க. ஒரு நாள் answer ஷீட்ட distribute பண்ணிட்டு, மிஸ் Dr Jekyll and Mr Hyde ஆ மாறி ஒரு பக்கம் MSK வ கொதறி தள்ளிக்கிட்டு இன்னொரு பக்கம் என்ன கொஞ்சின கதைய கண்ணீர் கதையா சொல்லுவான். அப்பவாவது நம்பறீங்களா பார்க்கலாம். என்ன MSK ஞாபகம் இருக்கா?

எந்திரன் பார்த்த பின் என் மனதில் தோன்றிய சில "நன்றாக இருக்கும்" எண்ணங்கள்!

2010-10-19T08:27:00.000-07:00

டிஸ்கி: இவை என் சொந்த கருதுதுக்கள் மட்டுமே. நான் என்ன சின்னதிரைலையா வந்து விமர்சனம் சொல்றேன். என் ப்ளாக் ல தானே எழுதறேன். விடுங்க விடுங்க பாஸ்! ஏதோ முந்நூறு ரூபா ஒரு டிக்கெட் க்கு கொடுத்த வேகத்துல எழுதறேன். என்ன தான் தலைவருக்காக படத்த ரசிச்சாலும் பாழும் மனசு சும்மாவிடுதா.

ரஜினிகாந்த், இனி அமிதாப் பச்சன் போல தன வயதுக்கு தகுந்த பாத்திரங்களில் மட்டுமே நடித்தால் நன்றாக இருக்கும்.
தமிழ் திரை உலக பாடலாசிரியர்கள் இனி தங்கள் பாடல் வரிகள் புரியுமாறு இசைஅமைத்தால் மட்டுமே A R ரஹமானின் இசையமைப்பில் பாடல்கள் எழுதுவோம் என்று அறிவித்தால் நன்றாக இருக்கும்.
A R ரஹமான் வெறும் synthesizer - ஐ மட்டும் நம்பாமல், நம் பாரம்பர்யம் மிக்க தாளவாதியங்கள் மற்றும் தந்தி வாதியங்களையும் உபயோகித்தால் நன்றாக இருக்கும். (என்ன இருந்தாலும் ராஜா ராஜா தான்!)
சூப்பர் ஸ்டார் தான் உபயோகிக்கும் லிப் ஸ்டிக்கின் அளவை குறைத்தால் நன்றாக இருக்கும்.
இயக்குனர் ஷங்கர், தன முந்தைய படங்களான முதல்வன் மற்றும் இந்தியனில் இருந்தது போல costume களில் கவனம் செலுத்தினால் நன்றாக இருக்கும். (ஐஸ்வர்யா ராயின் உடைகள் சகிக்கவில்லை!)
சந்தானம், பாஸ் என்கிற பஸ்கரனில் நடித்தது போல நல்ல சிரிக்க மற்றும் ரசிக்கத் தகுந்த பாத்திரங்களில் மட்டும் நடித்தால் நன்றாக இருக்கும்.
கடைசியாக, (last but definitely not the least), ஐஸ்வர்யா ராய் தயவு செய்து நடிப்பதை நிறுத்தினால் நன்றாக இருக்கும். ஹ்ம்ம்... நாம ஆசைப் படரதேல்லாம் நடந்துடுதா என்ன!

எதையும் ஒரு முறை

2010-08-23T01:17:00.000-07:00

என்ன சுஜாதாவோட நாவல் டைட்டில் மாதிரி இருக்கேன்னு யோசிக்கறீங்களா?
அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லீங்க, இது நம்ம சொந்த கதை சோகக்கதை.

எங்க வீட்டு தங்கமினிக்கு எப்பவும் அம்மாவுக்கு தான் எல்லாம் தெரியும்னு ஒரு நெனப்பு. அவங்க அப்பா சொன்னா கூட ஒரு தடவ என் கிட்ட கிராஸ் செக் செஞ்சுப்பா. எதுவா இருந்தாலும் என்னை தான் நம்ம்ம்பி கேப்பா. எதையும் ஒரு முறை (அப்பாடி! டைட்டில் வந்துருச்சு.) என் வாயால கேட்டா தான் அவளுக்கு திருப்தி.

இது இப்படி இருக்கறப்போ, ஒரு சுப யோக சுப தினத்துல அவங்க மிஸ் (அவங்களுக்கு நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்!) ஒரு இந்திய பொலிடிகல் மேப்ப குடுத்து, அதுல எல்லா ஸ்டேட் capitals உம் மார்க் பண்ணி எடுத்துட்டு வர சொன்னாங்க. அவங்க அப்பா, "நான் ஹெல்ப் பண்றேன்"னு சொன்னதுக்கு கூட, மினி, இல்லப்பா எதுக்கும் அம்மா வந்துடட்டும்னு சொன்னா. அப்பவே, ரசத்துக்காக கரைசுக்கிட்டுருந்த புளி, என் வயத்துலயும் கரைய ஆரம்பிச்சுடுத்து. நானும் நல்ல மாதிரி, "இல்லம்ம்மா, அம்மா பிஸியா இருக்கேன்ல, அப்பா கிட்ட கேட்டுக்கோன்னு" சொன்னேன். ஆனா அவ ரொம்ம்ம்ப தெளிவா இருந்தா - நீ வந்த மேப்பு, இல்லேன்னா வெளையாட கேப்புன்னு. எந்த ஸ்டேட் க்கு எந்த கேபிடல் னு தெரியுமே ஒழிய, அந்த கேபிடல் மேப்புல எங்க இருக்குன்னு எல்லாம் கேப்பாங்கன்னு நான் கண்டேனா? இதுக்கு தான் படிக்கற வயசுல ஒழுங்கா படிக்கணும்கறது. அந்த காலத்துல, 10th எக்ஸாம்க்கு முன்னாடி, ப்ரோடோ மிஸ் என்னை பார்த்து "விஜி, நீ டைம் இருந்தா மேப் அட்டெம்ப்ட் பண்ணு இல்லன்னா விட்டுடு" னு சொன்னதுக்கு அர்த்தம் இப்ப தான் தெரிஞ்சுது.

சரி, விதி வலியதுன்னு நானும் போய், உதாரா நமக்கு தெரிஞ்ச நாலஞ்சு எடத்த சரியா மார்க் பண்ணி குடுத்துட்டேன். அப்புறம், "ஏம்மா, எதுக்கும் அந்த அட்லஸ் எடு. சரியாய் பார்த்து எழுதிடலாம்னு" சொன்னேன். அதுக்கே ஒரு மாதிரி பார்தவ, நான் அட்லஸ் அ தேடி பார்த்ததை பார்த்துட்டு விட்டாளே ஒரு லுக்! ஹ்ம்ம்.. என்னமோ போங்க. போற போக்க பார்த்தா, நான் வேலைய விட்டுட்டு, history geography எல்லாம் மோதல்லேருந்து ஒரு தடவ படிச்சு வெச்சுக்கறது நல்லதுன்னு தோணுது. பார்ப்போம்!

டிஸ்கி: இந்த பதிவுக்கு "மேப்பு வெசுட்டாய்யா ஆப்புன்னு" உம் ஒரு டைட்டில் யோசிச்சேன். அப்புறம், சுஜாதாவா இல்ல வடிவேலுவான்னு ஒரு சின்ன மனப்போராட்டதுக்கப்புறம், சுஜாதா தான்னு (ஹி...ஹி.. எப்பவும் போல) முடிவுக்கு வந்துட்டேன்.

2010-04-16T03:33:00.001-07:00

திருச்சி ட்ரிப் - பார்ட் 1

சரி, ஸ்ரீரங்கத்த பத்தி எழுதின கையோட திருச்சி ட்ரிப் பதியும் எழுதிடுவோம் ஒரு வேகம்.
வைகுண்ட ஏகாதசிக்கு மொத நாள் நான் ஏற்கனவே சொன்னா மாதிரி திருச்சி ட்ரிப் அடிப்போம்னு கெளம்பினோம். எங்கே போறதனாலும் கார்லயே போய்டறது ஒரு சௌகர்யம் தான்.
பெங்களூர்ல கெளம்பி, ஹோசூர், கிருஷ்ணகிரி, தர்மபுரி, நாமக்கல் வழியா போகலாம்னு ரூட் மேப் எல்லாம் ரெடி பண்ணிண்டு கெளம்பினோம். எங்களோட எல்லா இழுப்புக்கும் எங்க வீட்டு தங்க'மினி' தயாரா இருப்பது ஒரு பெரிய ஆறுதல். இந்த சந்தர்ப்பத்துல அவளுக்கு ஒரு பெரிய 'நன்றி'.

முதல் ஸ்டாப் நாமக்கல் ஆஞ்சநேயர் கோவில்ல நிறுத்தினோம். மத்தியான நேரத்துல போனதால பூஜை எல்லாம் பார்க்க முடியல. ஆனா ஆஞ்சநேயர் திறந்த வெளில நிற்பதால் தரிசனம் நல்லா கெடைச்சது. இங்கே இருக்கற ஆஞ்சநேயர் வளர்ந்துண்டே இருப்பதால் அவருக்கு கூரை கோபுரம் எல்லாம் இல்லைன்னு கேள்வி பட்டிருந்தேன். இதப்பத்தி அங்கே இருந்த ஆபீசில ஒருத்தர் கிட்ட விசாரிச்சேன். ஆனா அவர் இதெல்லாம் டூப் என்றும் ஆஞ்சநேயர் அப்படி எல்லாம் வளர்வது இல்லைன்னும் சொன்னார். ஆஞ்சநேயருக்கு எதுத்தாப்போல இருக்க மலையே நரசிம்ம சொரூபம்னும், அப்படிப்பட்ட நரசிம்மருக்கே கூரையோ கோபுரமோ இல்லாத போது இவர்க்கு கட்டக்கூடதுன்னும் தான் கூரை இல்லையாம்.

இந்த சமயத்துல தான், நம்ம 'மினி', "அம்மா, இந்த ஆஞ்சநேயருக்கு மாலை போடணும்னா ஒரு பக்கம் தான் படி வெச்சு கட்டியிருக்காங்க. அப்போ எப்டி மாலய எட்டி முழுசா போடுவாங்க?", "அம்மா, இந்த ஆஞ்சநேயருக்கு வெண்ணை சாத்தனும்னா எவ்ளோ லிட்டர் பால் வேண்டியிருக்கும்?" னு டெக்னிகலா கேள்வி கேக்க ஆரம்பிச்சுட்டா. (நான் மனசுக்குள்: உக்கும்... இந்த கேள்வியெல்லாம் உங்க அப்பா கிட்ட கேக்க வேண்டியது தானே). நான் உடனே, சரிடப்பா ஆஞ்சநேயா. இந்த கேள்விக்கெல்லாம் நான் பதில் சொல்லனும்னா, நீ என்னோட அறிவ அளவில்லாம வளர்க்கணும். அது உனக்கும் ரொம்ப கஷ்ட்டமான விஷயம். அதனால உத்தரவு வாங்கிக்கறேன்னு, அங்கேந்து கெளம்பினேன்.

ரங்கமணிக்கு, வெயிட் பண்ணி நாலு மணிக்கு நரசிம்மர் கோயில் தரிசனம் பார்த்துட்டு கிளம்பனும்னு ஆசை. ஆனால், அதுக்கப்புறம் கெளம்பினா லேட் ஆயிடும்னு அவரை ஒரு வழியா சமாதனா படுத்த முயற்சி பண்ணி, அது தோத்து போய், அதுக்கப்புறம் நானே நரசிம்ம அவதாரம் எடுத்தப்புறம் தான் கிளம்பினார்.
அங்கேருந்து கெளம்பி வழியில குணசீலம் பெருமாள தரிசனம் பண்ணோம்.
(நீங்கல்லாம், சரியான எடத்துக்கு தான் போயிருக்கான்னு சொல்றது காதுல விழுது. சரி, சரி... நோ சில்லி பீலிங்க்ஸ்)

அப்புறமா ரொம்ப ஆர்வமா காவேரிய பாக்கணும்னு கெளம்பி திருச்சி போனோம். அங்கே தேசலா ஓடிக்கிட்டுருந்த காவேரிய பார்த்து ரொம்ப வருத்தமாயிடுச்சு. என்ன தான் நாங்க பெங்களூர்ல இருந்தாலும், நாங்க பண்றது எங்களுக்கு அநியாயமா தான் இருக்கு. என்ன பண்றது!

சரி. ஒரு சின்ன பிரேக் எடுத்துக்கறேன். மீதி பார்ட் டூ ல தொடர்ரேன்.
வர்ட்டா!!

2010-04-15T21:44:00.001-07:00

ஸ்ரீரங்கம், ரங்கநாதன், மற்றும் நான்

நாங்கல்லாம் காஞ்சீபுரதுக்காரா. ஸ்மார்த்தா. எங்க அப்பா வீட்டு குல தெய்வம் பிரளயம் காத்த ஷக்தி. இவள் ஏகாம்பரேஸ்வரர் கோயில் ப்ராகாரத்துல ஜம்முனு உக்காந்து இருப்பா. எங்க இஷ்ட்ட தெய்வம் காமாக்ஷி அம்மன்.

இதையெல்லாம் தாண்டி, ஸ்ரீரங்கத்துல அனந்த சயனதுல இருக்க ரங்கநாதர் மேல எனக்கு எப்பவுமே ஒரு ஈர்ப்பு.
அது பக்தியா, பாசமா, அன்பா, பயமா, காதலான்னு தெரியாத ஒரு உணர்வு.
எப்போ நான் அங்கே போனாலும் என்னை priority basis ல கூப்பிட்டு சௌக்கியமான்னு விசாரிப்பார். அது எவ்ளோ கும்பலா இருந்தாலும் சரி. ஏதோ ஒரு வழில நமக்கு சிறப்பு தரிசனம் தான்.
இந்த வருஷம், நம்ம வீட்டு ரங்கமணிக்கு என்ன தைர்யம்னு தெரியல. வைகுண்ட ஏகாதசி அப்போ, எந்த ரூம் reservation உம் பண்ணாம திடீர்னு கெளம்பு திருச்சி போகலம்ன்னார். மத்த எடம்னா, reservation இல்லாம கெளம்ப மாட்டேன்னு அடம் பிடிப்போம். ஆனா, ஸ்ரீரங்கமன்தும், நாமும் ரங்கநாதர பாக்கற ஜோர்ல கெளம்பிட்டோம்.
அங்க போய் ரூம் கெடைக்காம ஸ்ரீரங்கம் தெருவெல்லாம் சுத்தினத தனி பதிவாத்தான் போடணும்.
இப்போ ரங்கநாதருக்கு வருவோம்.
கோயிலுக்கு போனா அங்க அனுமாரும் வந்திருக்கார் போல. நாங்க அவர் வால மட்டும் தான் பார்த்தோம். queue ரூபத்துல!
நம்மால ரொம்ப நேரம் நிக்க முடியாது ன்னு தெரிஞ்சு ரங்கமணி போய் ரெண்டு ஐநூறு ருபாய் டிக்கெட் வாங்கி வந்தாரு.
(நிக்க வெச்சா வெயில் காலத்துல நாமும் வருதேடுப்போம்னு இந்த பத்து வருஷத்துல தெரிஞ்சிருக்கும்ல!)
ஆனா அந்த ஐநூறு ருபாய் queue வுக்கும் நல்ல கும்பல்.
ஆனா அது என்ன மாயமோ தெரியல, நான் கிட்ட போனதும், நம்ம ஸ்ரீரங்கம் ரங்கஸ், நமக்குன்னு எடத்த கிளியர் பண்ணி விட்டுட்டாரு.
கிட்ட போய் நின்னு, அந்த gigantic உருவத்த பாத்தா, ஹ்ம்ம்....
ரங்கநாதா, ரெண்டாம் பத்தில சொன்னா மத்த உணர்வெல்லாம் எங்கே வருது. எங்கே நீ கண்ண குத்திடுவியோன்னு ஒரு பயம் கலந்த பக்தி தான் வருது.
ஆனா, பார்த்துட்டு திரும்பி வந்த மறு நிமிஷம், back டு para 2
இந்த தடவ, நமக்கு ஸ்பெஷல் ஆ முத்தங்கி சேவை தரிசனம் வேற குடுத்தாரு.
ஆஹா என்ன அழகு! இந்த அழகுக்கு அவர சுத்தியும் பன்னிரண்டு நாச்சியார் மட்டுமே இருப்பது ரொம்ப கொறச்சல் தான்.
ரங்கநாதர் தரிசனம் முடிச்சு, கோயில் வாசல்ல, ரங்கமணி மொறைக்க மொறைக்க (இதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயமா நமக்கு), ஒரு இரும்பு தவா, கல் சட்டி எல்லாம் வாங்கி முடிச்சு ஸ்ரீரங்கம் தெருவெல்லாம் சுத்தினோம்.
ரங்கமணிய, அடையவளஞ்சான் வீதி எதுன்னு விசாரிக்கச் சொன்னேன். அவரும் நாம யாரையோ பாக்கணுமோ, இல்ல எதாவது கோயில் இருக்கோன்னு நெனைச்சு ரொம்ப பொறுப்பா விசாரிச்சு கூட்டிட்டு போனாரு. கடைசில ரொம்ப கடுப்பயிட்டாறு. அது ஏன்னு கடைசில சொல்றேன்.
இப்படியே தேரடி, வடக்கு சித்திரை வீதின்னு சுத்தினோம்.
நம்ம நண்பர்களான மாஞ்சு, ரங்கு, ரா.வி.ரா, பத்தணா அய்யங்கார் எல்லாரையும் நெனைச்சிக்கிட்டேன்.
ரங்கமணி கிட்டயும் இதப்பத்தி எல்லாம் பேசிக்கிட்டே வந்தேன்.
(இவிங்க எல்லாரும் யாரு, இவிங்களுக்கு உன்ன தெரியுமான்னு கேக்கப்பிடாது. எனக்கு IG ய தெரியும் ஆனா அவருக்கு என்ன தெரியாதுங்கரா மாதிரி தான் இதுவும்)
மேல சொன்னா இடங்களும் ஆட்களும் பலருக்கும் பரிச்சயமானது தான்.
இதெல்லாம் சுஜாதாவோட ஸ்ரீரங்கத்து அடையாளங்கள்.
ரங்கநாதர் மேல இருக்க ஈர்ப்பால சுஜாதாவ பிடிச்சு அதனால் ஸ்ரீரங்கம் என் உணர்வுல கலந்துதா.
இல்ல சுஜாதாவால ஸ்ரீரங்கத்து மேலயும் ரங்கநாதர் மேலயும் ஈடுபாடு வந்துதான்னு இன்னி வரைக்கும் என்னால கண்டு பிடிக்க முடியல.

ஆனா, ஸ்ரீரங்கமும், ரங்கநாதரும் எப்பவும் என்னை ஈர்ப்பது நிஜம்.

இப்போ ரங்கஸ் ஓட கோவத்துக்கு காரணம் சொல்லிடறேன்.
ரொம்ப ஆர்வமா அடையவளஞ்சான் வீதிய கண்டு பிடிச்சி இப்போ எங்கே போகணும்னு கேட்டாரு.
நான், அங்கே ஃபுல்லா சுத்த விட்டுட்டு கடைசில, சும்மா சுஜாதாவோட ஸ்ரீராங்கத்த சுத்தி பார்க்கணும்னு தான் கேட்டேன்னு சொன்னேன்.
மனுஷன் கடுப்புல வெந்து நொந்துட்டாறு.
செம பசியில இருக்கும் போது இது தேவையான்னு ஒரு வார்த்த, ஒரே ஒரு வார்த்த தாங்க சொன்னாரு.
நமக்குள்ள சிநேகமா இருந்த சிங்கத்த சீண்டிப்பார்துட்டாறு இல்ல. அது சும்மா விடுமா? எப்படி நான் என் சுஜாதாவோட ஸ்ரீராங்கத்த சுத்தி பார்க்கற போது இப்படி சொல்லப்போச்சுனு வந்துதே ஒரு கோவம்.
அப்புறம் என்ன, ஸ்டார்ட் மீசிக் தான்!

ரொம்ப நாளா மறந்து இருந்த அவரோட favourite டயலாக் அ மறுபடியும் சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டார்.
என்னது? அது என்னவா? அது "எப்பவுமே அவளோட first love சுஜாதா தான். அதுக்கப்புறம் தான் நான்!"

ரங்கமணிக்கு நன்றி

2009-10-04T20:34:00.000-07:00

எங்க வீட்டு ரங்கமணி புண்ணியத்துல போன வாரம் ஒரு கேரளா ட்ரிப் அடிச்சுட்டு வந்தோம். பரவாயில்ல மனுஷன் நல்லாவே கார் ஓட்டறாரு. மலைப்பாதைல கூட ஜாலியா பாட்டு பாடிட்டே ஒட்டினாறு. நமக்கு தான் மோதல் கொஞ்ச நேரத்துக்கு பயத்துல ஜுரம் வந்துடுச்சு. ஆனா நாம வெளில காமிப்பமா??!!! ரொம்ப தைர்யமா கூடவே பாடிட்டே வந்தோம்ல!

மொதல்ல குருவாயூர் போய் ஒரு நாள் தங்கி சாமி தரிசனம் செஞ்சுட்டு அப்படியே குருவாயூரையும் சுத்திப் பார்த்தோம். அடுத்தநாள் காலைல ஜி பி எஸ் உதவியோட அதிரப்பள்ளி போயிட்டு அப்படியே திரிச்சூர் வந்து வடக்கு நாதரைப் பார்த்துட்டு கெளம்பி வந்தோம்.

ரொம்ப நாள் கழிச்சு ஒரு நல்ல பிரேக். தேங்க்ஸ் டு ரங்கமணி!!

ட்ரிப் பத்தின விரிவான செய்திகள அடுத்த பதிவுல போடறேன்.

நம்ம வீட்டு கொலு

2009-10-04T19:45:00.000-07:00

நம்ம வீட்டு கொலுவுக்கு வந்தவங்களுக்கெல்லாம் நன்றி .
வர முடியாதவங்களுக்காக இதோ சில புகைப்படங்கள்:

கொலு அழைப்பிதழ்

2009-09-21T20:20:00.000-07:00

எல்லாருக்கும் வணக்கம்.
இந்த வருஷமும் எங்க வீட்ல விமரிசையா (எங்க அளவுல) கொலு வெச்சாச்சு.

இந்த அழைப்பையே எங்களோட தனிப்பட்ட அழைப்பாகக் கருதி நீங்க எல்லாரும் வெத்தல பாக்கு வாங்கிக்க வந்திருந்து இந்த நவ ராத்ரிய சிறப்பிச்சு தரனும்முன்னு கேட்டுக்கறோம்.

நன்றி!

ஒரு தொலைபேசி உரையாடல்

2009-09-09T19:46:00.000-07:00

நேற்று விஷ்வநாதன் அங்கிளுக்கு போன் செய்திருந்தேன்.
அங்கிள்: ஹலோ
நான்: அங்கிள், நான் தான்
அங்கிள் (ஒரு வினாடிக்குப் பிறகு): நான்னா? ஆத்மாவா, உயிரா, இல்ல ஒடம்பா?
நான் (சிறிது திகைத்து): 'நான்' இன்னும் இருக்க ஒரு ஆத்மா
அங்கிள்: ஓஹோ. நான் தன்தூர்ல இருக்க நானோன்னு நெனச்சேன்
நான்: நானும் தந்தூர்ல இருக்கற ஒரு 'நான்' தான். தந்தூர்ல இருக்கறதால தான் 'நான்' இன்னும் இருக்கோ?
அங்கிள்: ஹா ஹா ஹா
நான்: இல்ல ஒருவேள 'நான்' இன்னும் இருக்கறதால தான் இன்னும் தந்தூர்ல இருக்கேனோ?!!
அங்கிள்: ஹா ஹா ஹா... இருக்கலாம்! யோசிக்க வெக்கற விஷயம் தான்.

இதற்குப் பிறகு நாங்கள் பல்வேறு விஷயங்கள் பேசினோம். ஆனால் மேல் சொன்ன உரையாடல் எங்களை யோசிக்க வைத்தது!!!

ஆசிரியர் தின வாழ்த்துக்கள்!!!

2009-09-04T07:07:00.000-07:00

நாளை ஆசிரியர் தினம்.
ஆசிரியப் பணியின் மேல் கொண்டிருந்த தீரா ஆசையினால் எம்.சி.எ முடித்த பின்னரும் என்.ஐ.ஐ.டி யில் faculty ஆகா சேர்ந்தேன். இன்று பல்வேறு காரணங்களால் ஆசிரியப் பணியில் தொடர முடியா விட்டாலும் என்றாவது ஒரு நாள் மீண்டும் அத்துறைக்கு செல்ல வேண்டும் என்ற தாகம் என்னுள் இன்னும் இருக்கிறது. இன்று என்னுடைய எத்தனை மாணவர்கள் என்னை நினைத்துக் கொள்கிறார்களோ எனக்கு தெரியாது. ஆனால் இதோ நான் நினைத்துக்கொள்ளும் என்னுடைய ஆசிரியர்கள்!!!

எல்.கே.ஜி யில் எனக்கு உணவு ஊட்டி அன்பு செலுத்திய காஞ்சனா மிஸ்
முதல் வகுப்பெடுத்த வாசுகி மிஸ்.
"நீங்க என்ன ஜாதி?" என்று அறியா வயசில் நான் கேட்ட கேள்விக்கும் "நான்பெண் ஜாதி" என்று புன்னகை மாறாமல் பதில் சொன்ன சங்கமித்ரா மிஸ்.
அன்றே என்னுள் இருந்த தமிழார்வத்தை புரிந்து கொண்டு என்னை தமிழ்வகுப்புக்கு லீடர் ஆக்கிய ஜெயலக்ஷ்மி மிஸ்
ஏழாம் வகுப்பில் நான் மிகவும் வெறுத்த பள்ளியில் படித்த போதும் என் மீது அன்புசெலுத்திய ரத்னா ஜோசப் மிஸ்
எட்டாம் வகுப்பில் முதல் முறையாக 'கான்வென்ட்' பள்ளியின் புதியசூழ்நிலையில் சேர்ந்த போது என்னை அரவணைத்த ஆங்கில டீச்சர் ஸ்டெல்லாமிஸ்
எனக்கு மிகவும் பிடிக்காத பாடமான கணிதத்தை எனக்கு மிகவும் பிடிததாக்கியஉமா அக்கா
கண்டிப்பான மாலா மிஸ்
"எங்கோ பொணம் எரியுதுலே" என்றவாறு போர் அடிக்கும் ஜாக்ரபியையும் ஒருபாடமாக எங்களுக்கு கற்று தர பிரயத்தனப் பட்ட செபஸ்டின் சார்
container contains water, water contains molecules என்று மறக்க முடியாத படி பாடம்எடுத்த சம்பத் சார்
ப்ரிசம் உடைததற்க்காக என்னைக் காய்ச்சி எடுத்த பலராமன் சார்
ஏனோ என்னை பிடிக்காமல் போன அருணா மிஸ்
என் தமிழார்வத்துக்கு மேலும் ஊன்று கோலிட்ட லிடியா மிஸ்
ஒவ்வொரு மாணவரையும் தனித் தனியாக அறிந்திருந்த, அன்பு கொண்டிருந்த, ஆசிரியப் பணியின் மீது பெரு மதிப்புக் கொண்டிருந்த எங்கள் பிரின்சிபால் மிராசு டேவிட் சார்

இவர்கள் எல்லோருக்கும் மேலாக, என்னை எனக்கு உணர்த்தி, என் திறமைகளை வெளிக் கொணர்ந்த என் மதிப்பிற்குரிய ப்ரோடோ மிஸ்.

உணர்ச்சி மிகுதியில் ஓரிருவரை நான் இங்கு விட்டிருந்தாலும் அவர்களும் என் நினைவில் அவ்வப்போது வந்து போக தவறியதில்லை.

இதே போல, நான் பாடம் நடத்திய யாரேனும் ஒரு மாணவருக்கவது நான் இவ்வாறு நினைவிற்கு வந்திருப்பேனா?
இது ஒரு ஆசிரியையின் எதிர்பார்ப்பு!!!!

எது நாகரீகம்?

2009-09-04T06:50:00.000-07:00

இது ஒரு சில வருடங்களுக்கு முன்னால் நடந்த சம்பவம்.

ஒரு நாள், நாங்கள் முன்பு குடி இருந்த வீட்டின் சொந்தக்காரருக்கு வாடகையை தர மகளுடன் சென்றிருந்தோம். அப்போது என் மகளுக்கு நான்கு வயதிருக்கும். அவர்கள் வீட்டில் எங்களுக்கு ஒரு சிறிய கப்பில் மிக்ஸ்ச்சரும் ஸ்வீட்டும் தந்தார்கள். நாங்கள் நாகரீகம் கருதி சிறிது மிக்ஸ்ச்சர் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு விட்டு அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது என் மகள் அவளுடைய ஸ்வீட்டை தின்று விட்டு பின்னர் எங்களுக்காக வைத்திருந்த ச்வீட்டையும் எடுத்துத் தின்றாள். நாங்கள் நாகரீகம் கருதி அங்கு ஏதும் பேசாமல் இருந்து விட்டோம். பின்னர் வெளியே வந்த பிறகு நான் அவளிடம், "யார் வீட்டிலாவது தின்பதற்கு ஏதாவது கொடுத்தால் இப்படி எல்லாவற்றயும் தின்னக் கூடாது. அது அநாகரீகம்" என்றேன். அநாகரீகம் என்றால் என்ன என்று புரியாத அவள் என்னிடம், "ஆனால் அம்மா, நாம் சாப்பிடக் கூடாது என்று அவர்கள் நினைத்தால் பின்பு எதற்கு அவற்றை நம்மிடம் கொடுத்தார்கள்?" என்று கேட்டாள்.

அன்று முதல் முறையாக, நாகரீகத்தைப் பற்றி நாம் தவறான கருத்துக்கள் கொண்டிருக்கிறோமோ என்று எண்ணினேன்.

படித்ததில் பிடித்தது

2009-09-04T06:41:00.000-07:00

தங்கமணியும் ரங்கமணியும்!!
இங்கே கிளிக் செய்யவும்

அந்நியன் ஆன ஆனியன்

2009-08-21T05:43:00.000-07:00

மு.கு. :
அ) இந்தப் பதிவு பள்ளிக்கால நினைவுகளை எழுதுமாறு கேட்டிருந்த என் நண்பர்களுக்காக.
ஆ)ஆனியனுக்கும் பள்ளிக்கால நினைவுகளுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று வியப்பவர்களுக்கு விடை, பதிவின் முடிவில்.
எ)அந்த சம்பந்தத்தை பதிவின் ஆரம்பத்திலேயே கண்டுபிடித்தவர்கள், நமது பள்ளி தாளாளர் பிறந்தநாள் அன்று பள்ளி சென்று லட்டை பரிசாக பெற்றுக்கொள்ளவும்.

எங்கள் பள்ளியில் பயாலஜி பிரிவின் தலைவர் திருமதி. அக்கம்மா தாமஸ். இவரை எங்கள் எல்லாருக்கும் 'மிகவும் பிடிக்கும்'. எவ்வளவு பிடிக்கும் என்பதற்கு ஒரு உதாரணம். எல்லோரும் தம் பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கு புனைப்பெயர் வைப்பார்கள். நாங்கள் ஒரு படத்தின் பாடலையே அவருக்காக மாற்றி எழுதி இருந்தோம். அது தளபதி படம் வந்த புதிது. அப்படத்தில் வரும் 'ராக்கம்மா கைய தட்டு' பாடலையே நாங்கள் ' அக்கம்மா கைய தட்டு' என்று மாற்றி படும் அளவுக்கு அவர் மேல் பிரியம். இத்தனைக்கும் அவர் எங்களையெல்லாம், "I will fix you in the practicals" என்று அன்பைப் பொழிந்ததெல்லாம் இல்லை! (மேற்சொன்னவாறு அன்பைப் பொழிந்த அருணா மிஸ்ஸைப் பற்றி வேறொரு பதிவில் பார்க்கலாம்.) இவரை மட்டும் அல்ல. பயாலஜி பிரிவில் இருந்த மற்ற ஆசிரியர்களான 'கண்ணாடி' சுரேஷ் சார் மற்றும் எலிகேசி என்று அன்புடன் அழைக்கப்பட்ட புலிகேசி சேனாபதி சாரையும் எங்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

இப்போது ஆனியனுக்கு வருவோம். இவ்வாறு நாங்கள் பேரன்பு கொண்டிருந்த அக்கம்மா மிஸ் ஒரு மலையாளீ. அவர் ஆனியனுக்கு கொடுத்திருந்த மற்றொரு "பயாலாஜிகல்" பெயரே அணியன். அவரின் முதல் வகுப்பே எங்களுக்கு ஆனியனைப பற்றியது தான். அவரின் உச்சரிப்பு புரியாததாலும், அதுவரை பாட புத்தகம் (எப்போதும் போல்) வெளிவராததாலும் அணியன் எது என்று எங்களுக்கு பல நாட்க்களுக்கு புரியாமல் போய் ஒரு வித பயாலஜிகல் ஜுரமே வந்து விட்டது. பயாலஜி பய அலர்ஜி ஆகிப்போனது. பின்னர் பாட புத்தகம் வந்ததும், நாங்கள் முதலில் பிரித்துப் படித்தது அணியன் தான். அன்று நாங்கள் சிரித்த சிரிப்பு.... ஜுரம் விட்டதால் வந்த சிரிப்பு!!!

இந்த நிகழ்ச்சியின் பின், அணியன் எனப்பட்ட ஆனியனை என்றும், எப்போதும், எந்த வடிவிலும் பார்த்தாலும் எனக்கு அக்கம்மா மிஸ்ஸின் ஞாபகம் தவறாமல் வரும். இப்படிப்பட்ட அக்கம்மா மிஸ்ஸை நான் சிலவருடங்களாக மறந்து போனேன். அதுவும் என் மகளால். அவளுக்கு எந்த உணவிலும் வெங்காயம் ஏனோ பிடிக்காமல் போனது. (ஒரு வேளை அவளுக்கும் அக்கம்மா என்ற பெயரில் யாராவது ஒரு டீச்சர் வந்தால் அதன் பின் பிடிக்கலாம்!) அதனால் நாங்கள் எங்கள் உணவில் பெருமதிப்பிற்குரிய ஆனியனை தவிர்த்தோம். இவ்வாறாக, அணியன் எனப்பட்ட ஆனியன் எங்களுக்கு அந்நியனாகிப் போனது!

இன்றும் அன்றும்

2009-08-19T07:18:00.000-07:00

இன்று:
இன்று காலை ஏழு மணிக்கு அலுவலகம் சென்று கொண்டிருந்தேன். எதிர்ப்புறச் சாலை காலியாக இருந்ததால், முன்னே சென்ற ஒரு காரை வலது புறமிருந்து ஓவர்டேக் செய்தேன். அப்போது எதிர்பாராமல் எதிரே வந்த ஆட்டோவிலிருந்து கன்னடத்தில் ஒரு குரல். ஆடோக்காரர் கன்னடத்தில் ஏதோ திட்டிச்சென்றார். அது முக்கால் வாசி "சாவுக்ராக்கி"யாக இருக்கக்கூடும்!

அன்று:
எங்கள் ஏரியா தவிர வேறு எங்கும் சைக்கிள் ஓட்டியிராத நானும் என் தோழியும் ஒரு நாள் முதல் முறையாக சைக்கிளில் கல்லூரி சென்று கொண்டிருந்தோம். அதுவரை என் பக்கத்தில் வந்து கொண்டிருந்த என் தோழி, திடீரென வலது பக்கம் ஓட்ட துவங்கி இருந்தாள். அப்போது எதிர்ப்பக்கம் ஒரு கார் வேகமாக வந்தது. அந்தக் கார் டிரைவர் வேகத்தைக் குறைத்ததால் விபத்து தவிர்க்கப்பட்டது. அவர் பின்பு எங்களைப் பார்த்து புன்னகைத்து விட்டு "இந்தியா மேடம் இந்தியா" என்று சொல்லி சென்றார்!!

பி.கு. :
அ) காரோட்டியின் 'இந்தியா மேடம் இந்தியா' புரியாதவர்கள், பின்னூட்டத்தில் விளக்கம் கேட்க்கவும்.
ஆ) இவ்வாறு 'அன்றும்-இன்றும்' நிகழ்வுகள் சிலருக்கு அளவுக்கு அதிகமாக வருவதன் காரணம் அறிந்தவர்கள் பின்னூட்டத்தில் விளக்கம் கூறவும்.

நினைவில் நின்றவர்கள் - அய்யங்கார் மாமா

2009-08-17T00:20:00.000-07:00

எங்கள் வீட்டின் எதிரே இருந்த லாலா தோட்டம் எனப்படும் பெரிய காம்பௌண்டில் நான்கு சிறிய ஓட்டு வீடுகள் இருந்தன. அவற்றுள் ஒன்றில் வசித்தவர் தான் அந்த காம்பௌண்டின் care taker ஆக இருந்த அய்யங்கார் மாமா. அவரின் நிஜப்பெயர் யாருக்கும் தெரியுமா என்பது சந்தேகம் தான். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து அவர் 'தாத்தா' தான். ஆனாலும் என் வயதோத்தவரும் என்னைவிட சிறியவரும் கூட அவரை 'அய்யங்கார் மாமா' என்று தான் அழைத்தோம். அவர் அய்யங்கார் மாமா ஆனதால் அவரது மனைவி அய்யங்கார் மாமி ஆனார்.

அந்த நாட்க்களில் எங்கள் வீடுகளுக்கு ஒரு நெய்க்காரர் டின்னில் நெய் கொண்டு வந்து விற்பது வழக்கம். ஆந்த நெய்க்கரர் வீட்டில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு கையில் சிறிது நெய்யை கொசுறாக கொடுப்பதும் வழக்கம். எங்கள் வீடுகளில் அவர் அரைக்கிலோ நெய் விற்றால் இரண்டு அல்லது மூன்று கரண்டி நெய் கொசுறாக வந்திருக்கும். ஆனால் அவர் அய்யங்கார் மாமா வீட்டில் அரைக்கிலோ நெய் விற்றால் ஒரு கிலோ நெய் கொசுறாக சென்றிருக்கும்! அவர்கள் வீட்டில் அத்தனை குழந்தைகள்!!

மாமா கடைக்கு சென்று காய் வாங்கும் விதமே அலாதி. அவர் மார்கெட்டிற்கு சென்று முதலில் பார்ப்பது முட்டை கோஸ் விற்கும் கடையை. அந்த கடைக்காரன் விற்ப்பதற்கு முன் வெட்டி போட்டிருக்கும் முட்டை கோசின் மேல் தாள்கள் தான் அவர் வீட்டிற்கு கோஸ் ஆக வரும். அவர்கள் வீட்டில் மெனுவில் பல நாட்கள் கோஸ் 'கரமது' இருக்கும். அதே போல் அவர் கிலோ கணக்கில் எந்தக் காயையும் வாங்கி நாங்கள் பார்த்ததில்லை. எல்லாமே கூறு கட்டி விற்கப்படும் காய்கள் தான்.

நாங்கள் சிறுவர்களாக இருந்த அந்த காலங்களில் எங்களுக்கு எப்போதும் வியப்பை தருவது அவர் வைத்திருந்த புகையிலை பெட்டியும் (அந்தக்கால தகர பெருங்காய டப்பா) அவரது நாமக்கட்டி பெட்டியும். அவர் இல்லாத நேரத்தில் அந்த டப்பாக்களை திறந்து நோண்டுவது எங்களுக்கு பிடித்த பொழுதுபோக்குகளில் ஒன்று. அவ்வாறு நாங்கள் நோண்டும் நேரம் அவர் வந்து விட்டால், "ஏண்டா இப்டி அநியாயம் பண்றேங்கோ?" என்று கத்திக்கொண்டு அவர் எங்களை விரட்டுவதும் நாங்கள் அவர் கைகளில் சிக்காமல் ஓடுவதும் அடிக்கடி நிகழும் ஒன்று.

அவருடைய பேரன்களில் ஒருவன் தான் பாய் எனப்படும் பாலாஜி. நான், பாய், மற்றும் ராஜா மூவரும் ஒரே வகுப்பில் படித்தோம். அப்போதெல்லாம் நான் படிப்பில் புலி (மற்ற இருவரோடு ஒப்பிட்டால் என்று படிக்கவும்). அதனால் தினமும் சாயந்திரம் மாமா என் நோட்டு புத்தங்கங்களை வாங்கி சென்று அன்றைய பாடங்களை தனியாக ஒரு நோட்டு போட்டு எழுதி வைத்து பாய்க்கு சொல்லி கொடுப்பார். ஆனால் பாவம், அவர் படித்து தேர்வு எழுதியிருந்தால் கூட அந்த வயதுக்கு பிறகும் பெரிய ஆளாக வந்திருப்பார்.
இவ்வளவு முயற்சி எடுத்தும் அவருக்கு கிடைத்தது என் அம்மாவிடம் இருந்து "புஸ்தகத்த வாங்கிண்டு போய்ட்டாரா பிராம்மணன். இனி நீ படிச்சு உருப்டாப்பலதான். அவன் ஒரு வருஷமாவது fail ஆனா தான் நீ ஒழுங்கா படிக்க முடியும் போலருக்கு" என்ற வசவு தான்.

வருடங்கள் ஓடியதில், பிள்ளைகள் ஒவ்வொருவராக தனி வீடு கட்டிக்கொண்டும், வேலை நிமித்தமாக வேறு ஊர்களுக்கும் சென்ற பிறகு மாமாவும் மாமியும் மட்டும் தனியாக இருக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஆனாலும் அவரது குசும்பும் தோரணையும் சிறிதும் மாறவில்லை. இப்படி நாட்கள் சென்று கொண்டிருந்த போது ஒரு நாள் மாமா இறந்து போனார். அவருடைய பதின்மூன்றாம் நாள் காரியத்திற்கு சமையல் நடக்கும் இடத்தில் கண்டது - அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த நான்கு முட்டை கோசும் சில அழுகிய தக்காளிகளும்.

ஒரு கிணறும் இரண்டு சிமெண்ட் தொட்டிகளும்

2009-08-14T00:47:00.001-07:00

முன்குறிப்பு: 1980 - ம் வருடத்திற்கு பிறகு பிறந்தவர்களுக்கு இவை புதிதாக இருக்கலாம்!

எங்கள் வீடு இருக்கும் தெருவிலேயே எங்கள் வீடு தான் இன்னும் மாறாமல் அப்படியே இருக்கும் ஒரே வீடு. எங்களுடையது நீ...ள் சதுரமான மனையில் அமைந்த வீடு. மனையின் ஆரம்பத்தில் ஒரு சிறிய வீடும் அதை தொடர்ந்து பெரிய தோட்டமும் அதன் பின்னால் ஒரு வற்றாத கிணறும் இருந்தது.

இந்த கிணறு தான் எங்களின் நீர் நிலை ஆதாரம். அப்போது வீட்டின் குளியலறையில் ஒரு சிமெண்ட் தொட்டி உண்டு. நான் சிறு குழந்தையாக இருக்கும் போது, என் அம்மா மற்றும் இரண்டு அக்காக்களும் அந்த கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைத்து சிமெண்ட் தொட்டியில் நிறைப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

காலம் ஓடியதால் ஏற்ப்பட்ட மாற்றத்தில் சேர்ந்தது, மற்றும் ஒரு தொட்டியும் தண்ணீர் இறைக்க நானும்.

பல சமயம் விரும்பாமலும் சில சமயம் விரும்பியும் நாங்கள் செய்த வேலை நீர் இறைப்பது. ஆனால் நாங்கள் அனைவரும் 'பணி நிறுத்தம்' செய்தாலும் என் அம்மா மாட்டும் முகம் மாறாமல் எங்கள் அனைவருக்கான நீரையும் இறைப்பார்.

பல விடுமுறை நாட்கள் சிமெண்ட் தொட்டியினை சுத்தம் செய்வதில் கழியும்.

அந்தக் காலங்களில் நான், என் அம்மா, மற்றும் அக்காக்களும் ஒன்றாய் இருந்த குடும்ப நேரங்கள் நிறைய. அதில் பலவும் இந்த நீர் இறக்கும் நேரங்கள் தான். கிணற்றில் இருந்த ராட்டினமும், அதன் க்ரீச் ஒலியும், தாம்புக் கயிறும், அதில் மாட்டிய வாளியும், நீண்ட பாரம் சுமந்த நடைகளும், அந்த இரு சிமெண்ட் தொட்டிகளும் என் நினைவில் என்றும் மாறாதவை.

காலம் மேலும் ஓட, இரு அக்காக்களும் திருமணம் ஆகி சென்றனர். அப்போது தான் எங்கள் வீட்டிற்க்கு மோட்டார் பும்ப்பும் குழாயில் நீரும் பாங்கில் வேலை செய்த என் அண்ணனால் வந்தது. ஆனால் அது என் அம்மா உடல் நலம் குன்றி நடை குறைந்த பின்னால் வந்தது எனக்கு இன்று வரை மிகுந்த குறை தான்!

குழாய் நீர் வந்த பிறகு தொட்டிகளுக்கு இருந்த மவுசு குறைந்தது. அவை மெதுவாக புழக்கடைக்கு வந்து, பின்னர் ஒரு பக்கம் உடைந்து, நாளடைவில் யாரும் உணராத ஒரு தருணத்தில் குப்பைக்குச் சென்றன. ஆனாலும், கிணறு அப்படியே இருந்தது. எனக்கு அதன் மேல் இருந்த பாசத்தால் அடிக்கடி சென்று அதை நலம் விசாரித்து வருவேன்.

மேலும் காலம் சுழன்றது. நானும் திருமணமாகி போனபின், அம்மா வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் என் பிரியமான கிணற்றையும் நலம் விசாரித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போதெல்லாம், என் மகளையும் உடன் அழைத்துச் சென்று, அவள் அறிந்திராத கிணற்றையும், ராட்டினத்தையும், தண்ணீர் இறைக்கும் முறையையும் காண்பிப்பேன். அவளும் அதை ஆச்சரியமாகப் பார்ப்பாள். அவள் அவ்வாறு பார்க்கும் போதெல்லாம் என் பிரியமான தோழியை அவளுக்கு அறிமுகப்படுத்திய மகிழ்ச்சி கிடைக்கும்.

சமீபத்தில், அந்த கிணற்றைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்து அடுத்த வீட்டுக்காரரின் வேண்டுகோளின் பேரில் என் அப்பா அந்தக் கிணற்றை மூடிவிட்டார். சென்றமுறை வீட்டிற்கு சென்றபோது கிணற்றடியை சென்று பார்த்தேன். ஏனோ, இறந்த என் தோழியின் உடலை பார்ப்பது போலிருந்தது!

2009-02-18T05:59:00.001-08:00

And I am finally into the world of blogging after so much resistance!
Though I am an avid blog reader, I have always resisted to be a blogger for the following reasons:

I did not want to get addicted to this.
Laziness. Reading is always easier than writing, you know!

And if you are wondering why I started this now...........
Keep wondering, as I myself am wondering why.....................

One probable reason could be the whole lot of events and excitement that have been happening over the couple of past days.

One fine sunday afternoon, my old long lost school mate MSK called me.
As soon as I heard is voice, I was wondering as to how he got my number.
By then he had answered my question and had added more excitement to the conversation.

Yes.....

He was trying for a re-union of the school mates of our batch.

I would not mention the year for you would guess my age ;)

Its about 10 days now since I spoke to him and this effort has gathered a lot of momentum.
Thanks to MSK and KK, who gathered everybody together and have started a google group.

It has been a nostalgic week reviving contacts with old "Chaddi Buddies".

Now, I am going down the memory lane.
Will get back in the next blog with all the nostalgic memories of the shool days!